از اوایل قرن نوزدهم مرمت بافت تاریخی شهرها در کشورهایی چون انگلیس و فرانسه آغاز شد.در سال 1837با تشکیل کمیته ویژه هنر و یادمان در کشور فرانسه اولین اقدامات در زمینه فعالیتهای مرمتی شروع شد.وظیفه کمیته مذکور فهرست برداری از بناها و مجموعه های تاریخی و حفظ ونگاهداری آنها بود .همچنین در کشور انگلیس در سال 1877 مجموعه قوانین و مقرراتی تدوین شد که به موجب آنها از بناها و بافت های تاریخی این کشور حفاظت و مراقبت به عمل می آمد.

از این دوران به بعد مرمت بناها و مجموعه های تاریخی (مرمت شهری)مورد توجه قرار گرفت و بتدریج در این زمینه اصول و دستورالعمل های مدونی تهیه شد تا بدین ترتیب آثار تاریخی جوامع مختلف بشری مورد حفاظت و نگهداری قرار بگیرند.البته که تاپیش از سال 1900 میلادی کارشناسان مرمتی شهر را با نگاهی فلسفی می نگریستند اما پس از سال 1910 میلادی بود که در این زمینه تغییر و تحول مهمی آغاز شد ،طوری که بافت تاریخی شهرها به شدت مورد توجه قرار گرفت و شهرسازی به منزله یک علم جدید مطرح بود که در مورد چگونگی مداخله در بافت های تاریخی تصمیم میگرفت. در واقع از قرن بیستم بود که قطع نامه ها ،منشورها و مصوبات مهمی در مورد مرمت شهری تدوین شد قطع نامه هایی چون قطع نامه آتن، لاهه، گوبییو،ونیز ،رم ،پاریس،بوداپست،بولونیا،آمستردام،واشنگتن،ماستریخت ،صوفیه،ایکوموس، مکزیکوسیتی و همچنین قطع نامه هایی که در ایران تصویب شده است.بنابراین اولین قطع نامه ها و قوانین در کشورهای اروپای غربی شکل گرفته و بتدریج سایر کشورها نیز در این زمینه فعال شده اند.

 مرمت در ایران

علی رغم اینکه شهرنشینی در ایران سابقه ای بس کهن دارد اما بحث مرمت شهری تقریبا پدیده نوظهوری می باشد.طوری که مرمت بافتهای تاریخی در ایران به حدود 80 سال قبل مربوط می شود که این روند طبیعتا یک روند تکاملی بوده است.اما قبل از 80 سال مذکور در راستای ساماندهی بافت های فرسوده تاریخی اقدامی نشده است .در برهه زمانی (1314-1346)بود که مسئله ساماندهی شهرهای نوظهور اهمیت خاصی پیدا کرد و در این زمینه طرح ها و برنامه های جامع شهری تدوین شد وبتدریج از این دوره به بعد بود که در زمینه مرمت و احیاء بافت های فرسوده شهرها که در آستانه ویرانی قرار گرفته بودند اقداماتی انجام گرفت. اولین اقدامات در این راستا ارائه مقالات ،چاپ کتاب، اجرای برنامه های پژوهشی  وبرگزاری گردهمایی ها بوده است که دفتر بهسازی و بازسازی بافت های فرسوده شهری (در وزارت مسکن و شهرسازی)هم در این سالها تاسیس شد. در بین سالهای 1377-1373 یعنی در برنامه دوم توسعه اقتصادی –اجتماعی و فرهنگی ایران ،برای نخستین بار مسئله بافت های فرسوده و تاریخی به صورت مدون، مکتوب و مورد توجه مسئولین قرار گرفت و طرح های نوسازی و بهسازی برای چهار هزار هکتار بافت های فرسوده مسئله دار تهیه و تدوین شد.